 آقای دکتر سید
عباس مصباح در سال 1330 خورشیدی در اراک به
دنیا آمد . از کودکی شعر می سرود . تحصیلات
خود را تا پایان دوره ی متوسطه در اراک به
انجام رسانید . سپس در دانشگاه تهران و در
رشته ی پزشکی پذیرفته شد و در سال 1362 با
تخصص اعصاب و روان از دانشکده ی پزشکی دانش
آموخته شد . از ایشان سه کتاب شعر به نام های
ناشتایی ، تاول و عشق در شهری ممنوع در زیر
چاپ است . آن چه در زیر می خوانید قطعه
شعرهایی ایران دوستانه است که شاعر برای
شهرهای میهنش سروده است .
خرم آباد
دشت
دشت
دشت
سبز
سبز
سبز
و باز هم
رودخانه
این آخرین نسل ِ مهربان ِ روی
ِ زمین
این آخرین آبی ِ بی انتها
که از عمق ِ تنها ترین کرانه
جوشیده
و به اقیانوس ِ آرام ِ مهربانی
می ریزد
خدای ِ من !
آیا هنوز چشمان ِ باروتی
رنگ ِ سبز را می فهمد ؟
آیا نگاه های ِ سرخ و تب زده
ام
این لهیب ِ نافذ ِ خوزستانی
سبز را تجربه می کند ؟
و خرم آباد این آخرین بهشت ِ
خدا را می فهمد؟
پرویز
را می بینم
که خودنویسش را از خون ِ سبز
پر کرده
تا جنگل را بنویسد
و فروغ با من است
و فروغ در خرم آباد است
آن که بی مهابا
پنجره را بگشوده تا وهم ِ سبز ِ
درختان را بنماید
سهراب
را می بینم
که بر روی ِ پل های ِ صمیمی ِ
لبخند
بر کودکان ِ بی پا بال های ِ
صداقت می بخشد
و دب ِ اکبر را بر گردنگاهش
می آویزد
و میرزاوند این آخرین
مرد ِ مهربان ِ روی ِ زمین
چگونه آوازش از روی ِ رود می
گذرد
و بر گوشواره های ِ مردم ِ
کوهستان می چسبد !
و این پل های ِ رابطه
چگونه به پسکوچه های ِ عاطفه
می پیوندند !
و من که از جبهه های ِ سرخ
برگشتم
در کنار ِ حضور ِ حاضر ِ عشق
به سنگرهای ِ سبز ِ آرامش
پیوستم
تابستان 1363
کــاشــان
کویر را به تو تعارف کردم
مبهوت به بهت ِ بیابان پیوستی
سرشار از طنین ِ کاشی های ِ
کاشان
با جمهوری ِ جمعیت ِ پریشان ِ
فین
و فواره هایی که به صید ِ
ستاره می اندیشید
و سرو های ِ سرافراز
که امیرزاده را تا آستان ِ
گرمابه قراول داشت
و تو در انتظار ِ امیر
در آستانه ی ِ گرمابه عصیان
کردی
و از فصل ِ بغض
و عصر ِ فاصله ها گفتی
از امیرزادگان ِ در بند
و زنجیر های ِ واژگونه ی ِ چاه
ِ ویل
جویبارها زمزمه می کرد
و سرو می سوخت
و جامه می درید
و حمام ِ فین عرق ِ شرم بر
جبینش داشت
و امیر در خزینه ای از خون شنا
می کرد
امیرزاده ی ِ غمگین در انتظار
ِ امیرش بود
و باغ جامه می درید
و خاک بر ستاره می پاشید
و امیر در خزینه ای از خون شنا
می کرد
و کاشان در پشت ِ پرده ی ِ
تاریخ از شرم پنهان بود
و امیرزاده ی ِ غمگین در
انتظار ِ امیرش
و من و تو در آستانه ی ِ این
گرمابه ی ِ مهمان کش
28 / 5 / 1375
مردم ِ خوب ِ رودخانه
( برای ِ شهر ِ دزفول )
مردان ِ خوب
زنان ِ خوب
بچه های ِ خوب
کوچه های ِ صمیمی
میوه های ِ
آشنا
دشت ِ سبز ِ قدیمی
و رودخانه ای برخاسته از ازل
که به اقیانوس ِ ابدیت می ریزد
زلال ِ دریا زده ای که با دست
های ِ مادرانه اش
خواب ِ معصوم ِ ماهی ها را
تعبیر می کند
و مردان ِ خوب
و زنان ِ
خوب
و بچه های
ِ خوب را
ناشتایی می دهد
و چگونه آن کفتار زنگی ِ مست
اژدهای ِ آتش خوار
صد و هفتاد و پنج بار خلوت ِ
زیبای ِ خفته را مشوش نمود ؟
و این کوچه باغ های ِ نوازش
این پل های ِ صمیمی ِ لبخند
که عاشقانه با دست های ِ سبز
ِ عاطفه
آویز ِ گردنگاه ِ اندیمشک اند
قرمز ِ خونین رنگ ِ رود را
تجربه کردند
و چه بی رحمانه خواب ِ معصوم
ِ ماهی ها
و خلوت ِ غریبانه ی ِ گنجشکان
را آزردند
و دزفول
این عروس ِ سیه چشم ِ رود
در حجله ی ِ مقدس ِ خوزستان
بر خون نشست
آیا خوراک ِ لاشخوران ِ هرزه و
ولگرد
میگ و موشک و باروت
بر عهده ی ِ پروانه های ِ ساده
و معصوم است ؟
پروانه در برابر ِ موشک ؟
لبخند در برابر ِ باروت ؟
آیا بهای ِ فحشای ِ بی زوال ِ
شرقی و غربی
و تاوان ِ سرطان ِ لاعلاج ِ
انسانیت ِ حاکم
بر ذمه ی ِ دست های ِ کوچک و
محروم ِ
مردان ِ خوب و زنان ِ خوب و
بچه های ِ خوب ِ رودخانه است ؟
و حضور ِ حاضر ِ حضرت ِ
دانیال
چگونه از فراز ِ شوش ِ مشوش
بر پهنای ِ رود می نگرد ؟
1364
کارون
بر بال های ِ خسته ی ِ شب
راندیم
از بوستان ِ بوته های ِ گل ِ
برف
گل های ِ یخ کرشمه کنان می
سوخت
شب پشت ِ پنجره
خمیازه می کشید
ابر از گلابدان ِ افق می ریخت
دستان ِ بی قرار ِ مرکب ِ ما
مشتاق
گیسوان ِ جاده را شانه می کشید
همزاد ِ جاودانه ی ِ من
مبهوت
دلواپس و مضطرب و غمگین
از مرگ ِ شهر مویه کنان می گفت
آیا بهار هست ؟
خیابان هست ؟
نخل ِ رشید ِ آبادان هست ؟
دروازه بان ِ شهر
با دست ِ مهربان
از آستین ِ صبح بگشود در
کارون بر آستانه
با دامنی پر از شکوفه و خندان
ایستاده بود
پیروزمند و مست قهقهه می زد :
من هستم !
هستم از کوری ِ دو چشم ِ
حسودان
هستم
تا هستم شهر هست
ایران هست
جلوه گاه ِ پاک ِ بهاران هست
آن گاه مهربان
با دست های ِ مادرانه
سرشار از تمامی ِ عاطفه
زیر ِ نخل ِ سربلند ِ امید
رختخواب ِ مرا گسترد .
1363
شبـــانـــه
( برای ِ کوچه های ِ آب
منگل ِ تهران )
در سایه روشن های ِ شب
زمزمه های ِ سخاوتمندانه ات
گوشواره ام می شود
و نفس های ِ گمنامت
راوی ِ عاشقانه ی ِ پیغامند
و پرچین ِ گیسوان ِ شب زده ات
معبر ِ دست های ِ سوخته ام
هستند
ترنم ِ اشک های ِ دریایی ات
پرستارانه
صورت ِ تاولی ام را مرهم می
زنند
و عشق ، این غزلواره ی اساطیری
شب را مهربانانه تا آستانه ی ِ
صبح بدرقه می کند
و من و شب در تو ای تمامی ِ
آیه ی ِ تنهایی
ملتمسانه تمام می شویم
و تو مادرانه پستانک ِ خورشید
را
در کامم می افشانی
و سفره ی ِ ناشتایی را
مهربانانه می گسترانی
و من و امید را
تا غوغای ِ خیابان بدرقه می
کنی
1364 |
